دانشگاه تربیت مدرس نقش جهان - مطالعات نظری و فناوری های نوین معماری و شهرسازی 2322-4991 12 1 2022 03 21 ITC-based Technologies and Green Strategy for Contemporization of Tehran Silo تلفیق فناوری اطلاعات و ارتباطات با راهبردهای سبز برای معاصرسازی سایت سیلوی تهران 1 19 929 FA مهکامه مقصودزاده کارشناسی ارشد معماری منظر و پایدار، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه یوآو ونیز، ایتالیا طاهره نصر دانشیار، گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران Journal Article Aims: Hasty urbanism resulted in large-scale derelict industrial sites in iner parts of the cities. The Tehran Silo in Nazi Abad of Tehran, is a famous shared-heritage of Iran and Germany which was designed by the German architects, was built by the companies during WWI and WWII, and was completed after WWII by the Russian companies. The article aims to discuss the role of ITC (information and communications technology) in green development of the context. Methods: Highperformance architecture theory is selected for conceptual framework of the research in order to meet sustainable architecture prerequisites in the industrial site. The study is based on mixed method by SWOT matrix as a strategic planning and strategic management technique. The descriptive – analytical research method is selected to implement and interprete SWOT matrix. Findings: The SWOT (strengths, weaknesses, opportunities, and threats) analytical model provides strategic solutions for sustainable development and green adaptive reuse of the Tehran Silo to become the main core for the development initiatives for a deteriorated adjacent context. Conclusion: The results concluded that ITC palys a key role in green contemporization of the Tehran Silo site as a deteriorated brownfield. The research results emphasize the benefits of using new technologies and sustainable architecture in modernizing the abandoned area of Tehran Silo. Information and communication technology on the formation of a vibrant and dynamic social and cultural environment, will be an effective factor in creating new activities, as well as suitable for the economic conditions of the region. اهداف: با گسترش شهرها، بسیاری از سایت های صنعتی خارجِ شهرها، به داخل آمده، به بخشی از منظر پساصنعت شهری تبدیل شده‌اند. این محوطه ها به مرور زمان مورد بی توجهی قرار گرفته و در معرض خطر فرسایش و تخریب قرار دارند. سایت سیلو تهران یکی از این سایت های میراث مشترک ایران و آلمان و روسیه به عنوان نمونه مورد مطالعه انتخاب شده است. هدف از پژوهش، مطالعه چالش ها و فرصت های حاصل از فناوری اطلاعات و ارتباطات در معاصرسازی سبز سیلو تهران است. روش ها: در روش شناسی پژوهش در چارچوب نظریه معماری سرآمد، تاثیر فناوری اطلاعات بر اساس استراتژی سبز برای معاصرسازی و باززنده سازی سایت سیلوی تهران مورد بررسی قرار می گیرد. روش تحقیق، ترکیبی از روش های کیفی و کمی است که در تحلیل داده های آن از تکنیک سوات استفاده شده است. یافته ها: مدل تحلیلی سوات نتایج قابل توجهی در ارائه راهبرداهای متناسب با نیازهای امروز و آینده سایت سیلوی تهران نشان می دهد. یافته ها بر تاثیر قابل توجه فناوری اطلاعات و ارتباطات در توسعه پایدار اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی، و زیست محیطی تاکید دارد. نتیجه گیری: نتایج تحقیق بر مزایای استفاده از فناوری های نوین و معماری پایدار، در معاصرسازی محوطه متروکه سیلو تهران تاکید دارد. فناوری اطلاعات و ارتباطات بر شکل گیری یک محیط اجتماعی و فرهنگی سرزنده و پویا، عاملی موثر بر ایجاد فعالیت های جدید، و همچنین مناسب با شرایط اقتصادی آن منطقه خواهد بود.

https://bsnt.modares.ac.ir/article_929_0d0871f0806eae32d30983b62252da50.pdf

دانشگاه تربیت مدرس نقش جهان - مطالعات نظری و فناوری های نوین معماری و شهرسازی 2322-4991 12 1 2022 03 21 Urban living-lab as a way for cultural transition to green contemporization: An approach to sustainability; Case study: Jamaran neighborhood آزمایشگاه زنده شهری به مثابه روشی برای گذار فرهنگی به معاصرسازی پایدار؛ نمونه موردی: محله جماران 20 40 930 FA مائده یزدانی دانشجوی دکتری معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران مجتبی انصاری دانشیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران 0000-0003-3824-4863 محمدرضا پورجعفر استاد گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران 0000-0001-8360-2776 Journal Article Aims: The challenges toward transition to sustainability require profound structural changes made in socio-technical configurations. Urban living laboratory(ULL) is identified as a platform for utilizing the potential of citizens' lived experience and realizing their participation. Regarding the wholeness principles in landscape architecture, the present study is to show the implementation of ULL using the potentials of ritual landscape as a daily landscape, will facilitate the transition to cultural sustainability and thus urban green contemporization. Methods: With an overview of theoretical foundations based on highperformance architecture theory, documents relating to Jamaran neighborhood were studied. In-depth interviews were conducted with the influential stakeholders of the neighborhood to obtain an adequate awareness of the area. Then, by applying the categories derived from coding the interview sessions and analyzing them by the grounded theory method, the strategies for implementing a ULL in the context of Jamaran neighborhood were investigated. Findings: The findings in Jamaran neighborhood identified categories that during the theorizing process, confirmed the role of ULL as structures in the daily living context of residents in using the potential of ritual landscape to facilitate the transition to sustainable development and thus urban contemporization. Conclusion: the results indicate that the implementation of a ULL in the traditional Iranian neighborhoods requires full recognition of the decision-making power of locals in processes related to the ritual landscape as a routine procedure and it facilitates the transition to sustainable development. Also, the ULL’s effects on the recognition of indigenous and their tacit knowledge are to be considered. اهداف: تحقق تغییرات تحول آفرین برای گذار به توسعه پایدار، نیازمند نهادینه شدن پیکره بندی‌های فعلی و تبیین راهکارهای جدید است. فرضیه پژوهش با اتکا به اصل مجموعیت در معماری منظر، بیان می دارد که پیاده سازی آزمایشگاه زنده شهری با استفاده از پتانسیل های منظر آیینی، تسهیل فرآیندهای گذار به سوی پایداری فرهنگی و در نتیجه معاصرسازی سبز را به دنبال خواهد داشت. روش‌ها: آزمایشگاه زنده شهری به عنوان بستری برای استفاده از ظرفیت تجربه زیسته شهروندان و تحقق مشارکت، شناسایی می شوند. پژوهش ضمن مرور مبانی نظری پایداری فرهنگی به تبیین منظر آیینی به مثابه منظر روزمره می پردازد. سپس با مطالعه محله جماران، مصاحبه عمیق و نیمه ساختاریافته با ذی نفوذان توسعه در محله جماران، به روش تئوری زمینه ای ترتیب می دهد. پس از آن با تطبیق مقوله های حاصل از کدگذاری گفتمان های مصاحبه با نتایج خوانش بستر و تحلیل آن ها، نظریه پردازی انجام شد. یافته‌ها: داده‌های استخراجی در محله جماران، موجب شناسایی مقوله هایی شد که نقش آزمایشگاه های زنده شهری را به عنوان ساختارهایی در بستر زیست روزمره ساکنین مورد تأیید قرار دادند. الگویی که در بهره‌گیری از پتانسیل‌های منظر آیینی، به منظور تسهیل گذار به توسعه پایدار و در نتیجه معاصرسازی سبز، کارایی خود را نشان داد. نتیجه‌گیری: پیاده سازی آزمایشگاه زنده با به رسمیت شناختن مشارکت و تصمیم سازی افراد محلی، به واسطه منظر آیینی به عنوان امری فرهنگی، موجب تسهیل فرآیندهای گذار به معاصرسازی پایدار است. همچنین، تأثیرات آزمایشگاه زنده شهری بر بازشناخت ویژگی‌های بومی بستر قابل تأمل است.

https://bsnt.modares.ac.ir/article_930_1cc3633c579a90cfdd895e64021e2163.pdf

دانشگاه تربیت مدرس نقش جهان - مطالعات نظری و فناوری های نوین معماری و شهرسازی 2322-4991 12 1 2022 03 21 Green Contemporization of the Ray Cement Industrial Complex with Reference to Circular Economy معاصرسازی سبز مجتمع کارخانه سیمان ری با تاکید بر اقتصاد چرخشی 41 58 931 FA امیر بهرامی پناه استادیار دانشکده هنر و معماری، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران Journal Article Aims: The main objective of this research is to establish a proper relationship between the Ray Cement Industrial Complex and the audience by defining sustainable activities to create a circular economy. According to the assumptions of the article, important capacities such as being included in the list of the shared-heritage of Iran and Germany, is s good opportunity for the green adaptive reuse of the site. Methods: This research has a practical nature and uses qualitative-persuasive methods to explain the subject. The conceptual framework of the research is based on a combination of the highperformance architecture theory and circular economy, as well as by comparing the requirements of green contemporization. Findings: The results of the analysis show that the knowledge of the factory processes, with a comprehensive view of the definition of sustainable activities with ten key indicators of circular economy are correlated to the green adaptive reuse Ray Cement industrial complex. In other words, the research findings emphasize the importance of a comprehensive approach based on circular economy. Conclusion: The values of industrial architectural heritage in the three main areas of time, place and authenticity with strategies to reduce consumption, reuse and recycling can be increased. The contemporization of the Ray Cement industrial complex and its transformation into a Museum of Industrial Architectural Heritage and educating industry as a sustainable tourism destination is a key opportunity for green adaptive reuse of the shared-heritage of Iran and Germany, as an initiative for sustainable development. اهداف: هدف اصلی این پژوهش برقراری ارتباط مناسب بین مجموعه کارخانه صنعتی سیمان ری و مخاطبان از طریق تعریف فعالیت پایدار و افزایش منزلت فرهنگی و اجتماعی منطقه و ایجاد اقتصاد چرخشی و پویا است. بر اساس پیش فرض مقاله، ظرفیت مهم این کارخانه قرارگیری در فهرست میراث صنعتی مشترک ایران و آلمان است، که فرصت مناسبی برای بازکاربست همساز سبز این بنا محسوب می شود. روش ها: این پژوهش ماهیتی کاربردی دارد و با استفاده از روش کیفی- اقناعی نسبت به تبیین موضوع اقدام مینماید. چارچوب مفهومی پژوهش بر ترکیبی از نظریه های معماری و اقتصاد چرخشی بنیان نهاده شده است. پژوهش با مقایسه بایسته های معاصرسازی سبز با شاخص های اقتصاد چرخشی، راهکارهایی را برای موفقیت نمونه مورد مطالعه ارایه می دهد. یافته‌ها: دستاوردهای حاصل از تحلیل یافته نشان دهنده آن است که شناخت فرایندهای و ساختمان های کارخانه، با نگاه جامع به تعریف فعالیت های به روز و پایدار با در نظر گرفتن ده شاخص کلیدی مربوط به اقتصاد چرخشی، به بازکاربست همساز کارخانه سیمان ری همبسته است. یافته های پژوهش بر اهمیت رویکرد جامع مبتنی بر اقتصاد چرخشی تاکید می ورزد. نتیجه گیری: ارزش های میراث معماری صنعتی در سه حوزه اصلی زمان، مکان و اصالت با راهکارهای کاهش مصرف، استفاده مجدد و بازیافت می تواند با توجه خاص به گردشگری پایدار و اقتصاد فرهنگی افزایش یابد. معاصرسازی کارخانه سیمان ری و تبدیل آن به موزه میراث معماری صنعتی و آموزش صنعت به جامعه به عنوان یک مقصد گردشگری پایدار، فرصتی کلیدی برای تبدیل این نمونه از میراث صنعتی؛ به موتور محرک توسعه می باشد.

https://bsnt.modares.ac.ir/article_931_9f53d83ec0691550f7d2507d57f4f5a2.pdf

دانشگاه تربیت مدرس نقش جهان - مطالعات نظری و فناوری های نوین معماری و شهرسازی 2322-4991 12 1 2022 03 21 Explaining Contemporization and Systematic Adaptation of Alborz Industrial Heritage based on Sustainable Architecture تبیین معاصرسازی و انطباق سیستمی میراث صنعتی البرز بر اساس معماری پایدار 59 83 932 FA شیرین ستوده گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران 0000-0002-8893-8014 وحید قبادیان گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0002-5040-0382 Journal Article Aims: In recent years, the increase in the number of construction projects in cities has led to an increase in the demolition of buildings that still have a useful life. Early demolition causes various damages in all dimensions and as a result reduces stability, especially in developing countries. The present study has tried to explain the modernization and adaptation of a system based on sustainable architecture in the Karaj Iron Foundry. Methods: This research is a qualitative type with an inductive strategy that uses documentary studies and field collection in data collection and uses coding methods to reduce and analyze data. The potential of the Karaj Melting iron factory has been determined based on the ARP method. In the last step, the Shannon coefficient is used to verify the results for each dimension. Results: According to the results, the highest Shannon coefficient is related to rules, regulations, and the lowest is related to decorations. The contemporization of an industrial space is something that will occur in the context of its design. But this emphasis is caused by placing collective and human spaces in the background of industrial spaces. Conclusion: The visitor should draw a clear and appropriate picture of the site in the past. Finally, this study has provided solutions to improve the current situation of construction and prevent the demolition of buildings that have a useful life in the Karaj Iron Foundry, which has considered maintenance, adaptation, and modernization as an important cause of these demolitions. اهداف: در سال های اخیر تخریب زودهنگام آثار معماری صنعتی، موجب ایجاد آسیب های مختلف و درنتیجه کاهش پایداری، به‌خصوص در کشورهای در حال ‌توسعه شده است. پژوهش حاضر سعی دارد به تبیین معاصرسازی سبز و انطباق سیستمی، بر اساس معماری پایدار در کارخانه ذوب‌آهن کرج به عنوان میراث صنعتی مشترک ایران و آلمان بپردازد. ابزار و روش ها: پژوهش از نوع کیفی است و تحلیل ها با راهبرد استقرا صورت پذیرفته است. از مطالعات اسنادی و برداشت میدانی در جمع‌آوری اطلاعات استفاده کرده، برای تحلیل داده از روش‌های کدگذاری بهره می‌گیرد. تعیین پتانسیلِ انطباق پذیری پایدار کارخانه ذوب‌آهن کرج بر اساس متد ARP صورت گرفته است. در آخر برای تدقیق نتایج، برای هر یک از ابعاد، از ضریب شانون استفاده شده است. یافته ها: با توجه به نتایج به‌دست‌آمده، بیشترین ضریب شانون مربوط به «ضوابط و مقررات» و کمترین مربوط به «تزئینات» است. یافته های پژوهش نشان می دهد که معاصرسازی یک فضای صنعتی، با قرار دادن فضاهای جمعی و انسانی درون یا در پس‌زمینه فضاهای صنعتی، موجب می شود که بازدیدکننده، تصویر واضح و مناسبی از گذشته سایت در ذهن خود ترسیم کند. نتیجه گیری: معاصرسازی یک فضای صنعتی از میراث صنعتی مشترک ایران و آلمان، امری است که در تعامل با بستر طرح روی می دهد. پژوهش راهکارهایی برای بهبود وضعیت موجود، و جلوگیری از تخریب ساختمان‌هایی که دارای عمر مفید هستند ارائه می کند. پژوهش راهبردهای چون حفظ، انطباق سیستمی و معاصرسازی را به عنوان مهمترین عوامل برای پایداری این مجموعه ارزشمند ارایه می دهد.

https://bsnt.modares.ac.ir/article_932_d2ed45a52bc0edfa11c2064e9edee8bf.pdf

دانشگاه تربیت مدرس نقش جهان - مطالعات نظری و فناوری های نوین معماری و شهرسازی 2322-4991 12 1 2022 03 21 Investigating Green Tourism and Cultural Development of Local Communities with Emphasis on Contemporization of Mazandaran Industrial Heritage بررسی گردشگری سبز و توسعه فرهنگی جوامع محلی با احیای میراث معماری صنعتی مازندران 84 104 933 FA روح اله رحیمی استادیار گروه معماری دانشکده هنر و معماری دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران 0000-0003-0597-6160 وحید حیدرنتاج دانشیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران یاسمن نجاری الموتی دانشجوی کارشناسی معماری، دانشکده هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران 0000-0002-7365-6794 شیرین انوری فر دانشجوی کارشناسی معماری، دانشکده هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران 0000-0002-7552-2669 Journal Article Aims: The purpose of the research is to identify strategies for green adaptive reuse of the shared-heritage of Iran and Germany which were built during WWI and WWII in Mazandaran, and to identify the role of green adaptive reuse in the sustainable development of local communities. The research is to identify the effective components in green contemporization of Mazandaran industrial heritage buildings, and the impact of each criterion on the sustainable development of local communities. Methods: The AHP method is adopted to evaluate the opinions of the experts by combination of questionnaire and the Delphi method. By examining the industrial heritage of Mazandaran and comparing its position with similar cases, the effective components of the green contemporization process were prioritized. Findings: The industrial heritage of Mazandaran including the Babol cotton factory with 26.6%, the GhaemShahr textile factory with 21%, the Naseri-way with 20.6%, the Chalous-Metal-Bridge with 16.8% and Lar-Stone-Bridge with 15.5% will be effective in development of the local communities of Mazandaran by means of development of tourism. Conclusion: The development of industrial heritage with the priority of sustainable social development leads to the development of local communities. The conclusion emphasizes on the priority of tourism development by creating access security, possibility of sale, public and private arena, optimal use of the ruined area, creating a multi-purpose use and organizing commercial units, as well as cultural development with protection of works, integrated development, holding cultural activities will play an effective role in the development of local communities in Mazandaran. اهداف: هدف از این پژوهش شناسایی راهبردهای بهره گیری مجدد از میراث صنعتی استان مازندران، ثبت شده در فهرست میراث ملی، در توسعه جوامع محلی با رویکرد پایداری است. از این رو پژوهش با شناسایی مؤلفه های مؤثر در توسعه گردشگری سبز آثار میراث صنعتی مازندران، با تاکید بر میراث مشترک ایران و آلمان؛ به تأثیر هر یک بر توسعه پایدار پرداخته، راهکارهایی را برای تغییر کاربری تطبیقی آن ها پیشنهاد می دهد. روش ها: به کمک روش ای.اچ.پی به ارزیابی مؤلفه های اصلی پرداخته؛ و تهیه پرسش نامه و روش دلفی از تجربه متخصصان کمک گرفته شد. سپس با بررسی میراث صنعتی مازندران و با مقایسه موقعیت آن با موارد مشابه، مؤلفه های تأثیرگذار در انتخاب نوع بهره وری، اولویت بندی شد. یافته ها: هریک از آثار میراث صنعتی مازندران مانند کارخانه پنبه بابل با 26.6 در صد، کارخانه نساجی قائم شهر با 21 درصد، راه ناصری با 20.6 درصد، پل فلزی چالوس با 16.8 درصد و پل لار با 15.5 درصد؛ رابطه میان توسعه گردشگری و توسعه جوامعی محلی را نشان می دهند. نتیجه گیری: معاصرسازی میراث صنعتی با اولویت توسعه پایدار اجتماعی و سپس با توسعه اقتصادی و زیست محیطی، سببِ توسعه جوامع محلی می شود. رونق گردشگری سبز با مفاهیم چون ایجاد امنیت دسترسی، امکان فروش، عرصه بندی عمومی و خصوصی، استفاده بهینه از محوطه مخروبه، ایجاد کاربری چندمنظوره و ساماندهی واحدهای تجاری و همچنین توسعه فرهنگی با حفاظت از آثار، توسعه یکپارچه، و برگزاری فعالیت های فرهنگی در توسعه جوامع محلی مازندران نقش مؤثری خواهند داشت.

https://bsnt.modares.ac.ir/article_933_043c3d7e489c69b48737cc0c92d0f3a2.pdf

دانشگاه تربیت مدرس نقش جهان - مطالعات نظری و فناوری های نوین معماری و شهرسازی 2322-4991 12 1 2022 03 21 Network of In-Between Spaces and Sustainable Integration of Industrial Heritage and Context; Case Study: Hamedan Historic Neighborhoods سامانه‌های میانوند درون شهری و همپیوندی میراث صنعتی و شهر؛ نمونه مطالعه: محلات تاریخی همدان 105 127 934 FA ملیکا متقی گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران ویدا نوروز برازجانی گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران (نویسنده عهده دار مکاتبات) مزین دهباشی شریف گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه ازاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article Aims: The strong relationship between place and society is evidence of the formation of sustainable social life in the urban space. The valuable houses, as part of modern heritage; and factories as part of the industrial heritage; are separated from their context. The main purpose of this research is to formulate a place-based development approach. According to the research hypothesis, there is a significant relationship between economic, structural, public and environmental factors. Methods: In order to achieve the objectives of the research, the process of analysis has been organized with the method of logical reasoning and content-qualitative analysis of the texture of neighborhood centers. This study intends to study the effect of interface space on inner-city dynamism by qualitative studies of the indicators derived from the location-based development approach, using the opinions of participants to evaluate the effectiveness of effective metrics. Three neighborhoods have been studied, selected from among the historical and valuable neighborhoods of Hamedan. Findings: Analysis of the interaction of elements left over from the past heritage of Hamedan, with emphasis on the theory of place-based development, showed that the reconnection of urban elements with each other is of special importance and is one of the most obvious effective features in intermediate spaces. Conclusion: According to the place-based development approach, in the dimensions of the middle space, spatial arrangement and diversity of economic performance and socio-cultural infrastructure in the urban context of neighborhoods, have an increasing role in the vitality of neighborhoods and creating sustainable dynamism. اهداف: رابطه قوی میان مکان و جامعه، گواه شکل گیری حیات اجتماعی پایدار در فضای درون شهری است. مساله اصلی اینجاست که امروز خانه های تاریخی، به عنوان بخشی از میراث معماری معاصر؛ و کارخانه های به عنوان بخشی از میراث معماری صنعتی؛ نتوانسته اند در بافت پیرامون خود تلفیق شوند. هدف اصلی پژوهش تدوین رویکرد توسعه مکان-‌بنیان است. بر اساس فرضیه پژوهش، میان عوامل اقتصادی، ساختاری، همگانی و محیطی در فضای میانوند محلات تاریخی و پایداری آن ها رابطه معناداری برقرار است. روش ها: به‌منظور دستیابی به اهداف پژوهش، با روش استدلال منطقی و تحلیل محتوایی-کیفی بافت مراکز محلات، روند تحلیل و آنالیز پیش می‌رود. این پژوهش بر آن است که با مطالعات کیفی شاخص‌های برآمده از رویکرد توسعه مکان-‌بنیان، در راستای حرکت به سمت معماری سرآمد، اثرگذاری فضای واسط در دینامیسم درون‌شهری را مورد بررسی قرار داده، با بهره مندی از نظرات مشارکت‌کنندگان به ارزیابی میزان تأثیرگذاری سنجه‌های مؤثر بپردازد. سه چمن (مرکز محله) بررسی شده، از میان محله‌های تاریخی و واجد ارزش و معاصرسازی شده همدان انتخاب شده است. یافته ها: تحلیل تعامل عناصر به جای مانده از میراث گذشته همدان، با تأکید بر نظریه توسعه مکان-بنیان، نشان داد که پیوند دوباره عناصر شهری با یکدیگر اهمیت ویژه ای دارد و از بارزترین شاخصه‌های اثربخش در فضاهای میانوند است. نتیجه گیری: بر اساس رویکرد توسعه مکان-بنیان، در ابعاد فضای میانی، چیدمان فضایی و تنوع عملکرد اقتصادی و زیرساختارهای حیات اجتماعی-فرهنگی در بافت درون‌شهری چمن، نقش فزاینده‌ای در سرزندگی محلات و ایجاد دینامیسم پایدار دارند.

https://bsnt.modares.ac.ir/article_934_4daa3db355ef2b0e64b472968cb70f0d.pdf

دانشگاه تربیت مدرس نقش جهان - مطالعات نظری و فناوری های نوین معماری و شهرسازی 2322-4991 12 1 2022 03 21 An Analysis of Wood Sloped Structures in Industrial Buildings of North of Iran Belonging to the Pahlavi Era تحلیلی بر سازه های چوبی شیبدار در ساختمان‌های صنعتی شمال ایران مربوط به دوران پهلوی 128 145 935 FA پریسا اسماعیل زاده پژوهشگر دکترای معماری، گروه معماری، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران اسکندر مختاری طالقانی استادیار، گروه مرمت، دانشکده هنر و معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران علی اصغرزاده استادیار گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران Journal Article Aims: The arrival of European architects and the return of the Iranians students were the root of modern architecture in Iran. Roofing with truss structures is one of the architectural achievements of this period. In many buildings, and even for covering industrial buildings, trusses were used to cover large spans. The present study tries to address the differences between Iranian and non-Iranian truss structures in industrial heritage buildings. Methods: The first step of the research is documentation. The second part is based on the field study and structural analysis. Six samples were selected from among from the shared-heritage of Iran and Germany in the late Qajar and beginning Pahlavi era in the Gilan and the Mazandaran provinces. The methodology was set to explain the difference between Iranian and non-Iranian truss structures. Findings: Among the six selected samples of sloping structures, the two were made with Iranian truss systems and in the four other samples non-Iranian truss systems. The first group is only pretending to be sloping structures but the second group could be categorized as real truss structures. Conclusion: Investigating the two different groups of sloped roof structures suggests that Iranian truss systems are different from the western truss due to deployment of elements, cut of the wood, joints and distribution of forces. It shows that what we name as Iranian systems of truss structure is only similar in face with the western truss systems; and in statics point of view, those are different obviously. اهداف: ورود معماران خارجی و بازگشت تحصیلکردگان ایرانی خارج از کشور، سبب ظهور شکل جدیدی از معماری شد. پوشش شیروانی با سازه های خرپایی از رهاوردهای معماری این دوران است. در بسیاری از ساختمان ها و حتی برای پوشش بناهای صنعتی نیز به واسطه پوشاندن دهانه های بزرگ از خرپا استفاده شد. پژوهش حاضر سعی دارد به تفاوت سازه های خرپایی ایرانی و غیرایرانی در بناهای صنعتی بپردازد. روش ها: گام اول پژوهش با اتکا به مطالعات کتابخانه ای و بازخوانی دوباره اسناد و متون برجای مانده، به نقد و بررسی موضوع می پردازد. در بخش دیگر از فرآیند پژوهش، بر پایه مشاهدات میدانی و عینی، شش نمونه از میان بناهای صنعتی اواخر قاجار و دوره پهلوی، منسوب به میراث مشترک ایران و آلمان، در دو استان گیلان و مازندران انتخاب و تحلیل شده است. یافته ها: از شش نمونه سازه شیب دار، دو مورد با خرپای ایرانی اجرا شده و در چهار نمونه دیگر خرپای غیرایرانی مورد استفاده قرار گرفته است. گروه اول تنها سازه های شیبدار محسوب می شوند (فقط ظاهر خرپا) و گروه دوم در دسته سازه های خرپایی هستند. نتیجه گیری : بررسی دو گروه متفاوت از سازه های شیبدار در جریان تحقیق این مطلب را روشن کرد که خرپای ایرانی به لحاظ ترکیب قرارگیری اعضاء، برش چوب، اتصالات و توزیع نیروها، متفاوت از خرپای فرنگی است و آنچه ما در ایران خرپا می نامیم، تنها از جنبه شکلی مشابه خرپا هستند و به لحاظ سازه ای تفاوت های آشکاری را با یکدیگر دارند.

https://bsnt.modares.ac.ir/article_935_e820a45f1dfc7b95282d10b6087e11c0.pdf