دوره 2، شماره 2 - ( 1391 )                   جلد 2 شماره 2 صفحات 18-7 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- استاد طراحی شهری، گروه آموزشی شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2- کارشناسی ارشد شهرسازی، گرایش برنامه ریزی شهری و منطقه ای، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.
چکیده:   (8206 مشاهده)
تهران به عنوان بزرگ‌ترین شهر کشور به دلیل وجود گسل‌های فعال در اطراف آن و تمرکز شدید جمعیتی و ساختمانی در معرض آسیب‌پذیری بالایی از زلزله احتمالی می‌باشد. یکی از مهم‌ترین عناصر مؤثر در آسیب‌پذیری، چه به صورت کنشی و چه به صورت واکنشی، قلمرو شبکه دسترسی می‌باشد. لذا دسترسی مناسب به معبر و مراکزی مانند فضاهای باز، مراکز امداد و نجات و ایستگاه‌های آتش‌نشانی، نقش مؤثری در کاهش تلفات و آسیب‌پذیری در هنگام وقوع زلزله احتمالی و پس از آن دارد. بنابراین چنانچه بتوان طبق اصول متعارف شهرسازی شبکه دسترسی را به‌طور مطلوب سامان داد، از میزان آسیب‌پذیری احتمالی تا حد زیادی کاسته می‌شود. برای رسیدن به این خواسته، انجام عملیات ارزیابی محیطی عامل پایه می‌باشد. در این راستا می‌توان از شیوه‌ها و تکنیک‌های مختلفی استفاده کرد. این پژوهش با تکیه بر مطالعات موردی محدوده مورد بررسی (واقع در مرکز منطقه 6 شهرداری تهران) و مدل مفهومی ارائه شده که ترکیبی از تکنیک فرآیند تحلیل سلسله مراتبی، تابع آستانه خطی، ابزار تحلیل شبکه‌ای و تابع احتمال می‌باشد، به تجزیه و تحلیل عوامل مرتبط با دسترسی در آسیب‌پذیری زلزله احتمالی می‌پردازد. به‌کارگیری این مدل در نمونه موردی یاد شده، میزان آسیب‌پذیریناشی از برآیند معیارهای به‌کارگرفته شده در تحلیل را، در قالب نقشه، جدول و نمودار بیان می‌کند. انتظار می‌رود خروجی مدل بتواند راهنمایی مفید و علمی برای برنامه ریزان شهری و مدیریت شهری در راستای کاهش تلفات و آسیب‌های زلزله احتمالی فراهم آورد.
متن کامل [PDF 656 kb]   (3845 دریافت)    

دریافت: 1391/1/27 | پذیرش: 1391/6/4 | انتشار: 1391/12/29

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.