بازتعریف جایگاه نمای زیستی جلبک‌پایه در کنترل خیرگی نور روز در ساختمان پربازده

اهداف: خیرگی ناشی از نور روز یکی از چالش‌های مهم آسایش در ساختمان‌های پربازده است که می‌تواند هم‌زمان تحت تأثیر ویژگی‌های بازشو، جهت‌گیری، شدت و توزیع نور روز و شرایط دیداری کاربران قرار گیرد. این پژوهش با هدف بازتعریف جایگاه نمای زیستی جلبک‌پایه به‌عنوان عنصری مؤثر در کنترل خیرگی نور روز، به بررسی انواع خیرگی و امکان تطبیق محل استقرار این پنل‌ها با هر یک از شرایط خیرگی می‌پردازد.

ابزار و روش‎ها: پژوهش در گام نخست با مرور و تحلیل مبانی نظری، مفهوم خیرگی و شاخص‌ها و انواع اصلی آن را شناسایی و طبقه‌بندی می‌کند. سپس، با استخراج رابطه میان نوع خیرگی، منشأ ایجاد آن، موقعیت فضایی و ویژگی‌های تابش نور روز، یک چارچوب تحلیلی برای تعیین محل مناسب استقرار پنل‌های زیستی جلبک‌پایه تدوین می‌شود.

یافته‌ها: انواع مختلف خیرگی دارای منشأ، موقعیت و الگوی فضایی متفاوتی هستند و در نتیجه، نمی‌توان یک موقعیت ثابت را برای استقرار پنل‌های زیستی جلبک‌پایه پیشنهاد کرد. بر اساس نوع خیرگی، موقعیت‌های مناسب برای به‌کارگیری پنل‌ها در بخش‌های مختلف پوسته و پیرامون بازشوها تعیین می‌شود؛ به‌گونه‌ای که جانمایی هدفمند پنل‌ها می‌تواند به‌عنوان یک راهبرد غیرفعال برای تعدیل ورود نور روز و کاهش مواجهه مستقیم یا غیرمستقیم با منابع خیرگی عمل کند.

نتیجه‌گیری: تایج پژوهش نشان می‌دهد که بازتعریف عملکرد نمای زیستی جلبک‌پایه بر مبنای هم‌زمانی انرژی-دیدکارایی و کیفیت طراحی می‌تواند مسیر جدیدی برای طراحی پوسته‌های چندعملکردی و ساختمان‌های پربازده فراهم سازد. از این رو نمای زیستی جلبک‌پایه را می‌توان فراتر از یک فناوری تولید انرژی و به‌عنوان بخشی از فرآیند طراحی معماری در نظر گرفت.